نرده ی مهتابی

مثل پیراهن تاریکی در گوشه ای اندک اندک

از یاد میروم

با دست های سفید و ظریف مرا ببر

آنقدر بشوی تا رنگ دست های تو شوم آنگاه بر نرده ی مهتابیت پهنم کن

آنجا

مقابل پنجره باز اتاقت

  
نویسنده : پارسا ; ساعت ۳:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٤
تگ ها :